Nurty grafologii wg Augusto Velsa

Słyszeliście o grafologii fizjologicznej? A o grafologii medycznej? To może chociaż o grafometrii? Zapraszam do lektury i poznania nurtów grafologicznych według Augusto Velsa.

Augusto Vels jest autorem Dictionnaire de Graphologie, czyli słownika grafologicznego. We wstępie do niego Vels opowiada historię grafologii przez pryzmat pojawiających się w niej różnych nurtów. Wymienia m.in.: grafologię fizjologiczną, typologiczną, medyczną, sądową, grafometrię, grafologię rekrutacyjną i grafoterapię.

Grafologia fizjologiczna

Jest to nurt, w ramach którego poszukiwano neuroanatomicznych podstaw i korelatów aktu pisania. Czyli starano się odgadnąć co dzieje się w mózgu, gdy piszemy. Jego przedstawicielami byli m.in. Pophal, Fiebrand i Wessely-Bogner, Moretti.

Współcześnie samo pojęcie grafologii fizjologicznej nie funkcjonuje, ale za to prowadzone są liczne badania w tym zakresie. A dzięki wykorzystaniu nowoczesnej aparatury uzyskiwane wyniki są interesujące. W tym miejscu warto chociażby wspomnieć o teoretycznym modelu czynności pisania zaproponowanym przez del Grosso i współpracowników w ich artykule z 2000 roku, a opisanym przeze mnie w tym poście.

Grafologia typologiczna

Jej celem było określenie typów pisma charakterystycznych dla konkretnych cech psychologicznych lub typów temperamentów. Czyli określenie czym wyróżnia się pismo np. ekstrawertyków (więcej na ten temat napisałam tutaj).

Prace z tego zakresu prowadzili m.in. Heymans-Le Senne, Teillard. Można powiedzieć, że moje badania w pewnym sensie wpisują się w ten nurt. Ich wyniki ujawniły, że istnieją pewne typowe wzorce pisma m.in. dla takich cech jak: neurotyczność, ekstrawersja czy strach.

Grafologia medyczna.

Według Velsa rozpoczęła się ona od badań pisma i rysunków osób chorych psychicznie. Z perspektywy czasu widać, że ten termin zupełnie się nie przyjął, natomiast w ramach psychologii i psychiatrii prowadzone są badania nad wytworami plastycznymi, w tym graficznymi osób chorych psychicznie. Trudno jednak je uznać za niezależny nurt badawczy.

Grafologia sądowa

To dziedzina badań, w ramach której określa się autentyczność podpisów na dokumentach lub ustala autorstwo anonimowych listów. Inaczej nazywana jest pismoznawstwem. W Polsce to właśnie z tą dziedziną kojarzy się przede wszystkim hasło „grafologia”. Najbardziej znane ośrodki naukowe w naszym kraju zajmujące się badaniem autentyczności pisma ręcznego to Katedra Kryminalistyki Uniwersytetu Wrocławskiego, Katedra Kryminalistyki Uniwersytetu Śląskiego oraz Instytut Ekspertyz Sądowych w Krakowie.

Grafometria

Za cel obrała sobie stworzenie wystandaryzowanych skal do pomiaru elementów pisma. Do przedstawicieli tego nurtu można zaliczyć Saudeka oraz Stein-Lewinson i Zubina. Obecnie grafometria rozwija się zarówno w ramach kryminalistycznej ekspertyzy pismoznawczej (warto tu wspomnieć o pracy Pani Profesor Koziczak), jak i psychologicznej analizy pisma ręcznego. W obu przypadkach kluczowe jest opracowanie takich sposobów pomiaru elementów pisma, aby ryzyko błędu pomiaru było minimalne.

Grafologia rekrutacyjna

Według mnie, dość sztucznie wydzielona kategoria. Vels twierdzi, że to nurt, którego celem jest wspomaganie procesu selekcji i rekrutacji pracowników. Oczywiście analiza pisma ma takie zastosowanie. Jednak wsparcie procesów rekrutacyjnych jest możliwe dzięki wynikom badań z zakresu grafologii typologicznej i grafometrii.

Grafoterapia

Czyli terapia za pomocą pisma. Wartość tego podejścia terapeutycznego podkreśla np. Sedano (2002). Jak dotychczas potwierdzono, że ćwiczenie pisania jest skutecznym sposobem na wyćwiczenie „ładnego” charakteru pisma (więcej na ten temat tutaj). Wyniki sugerują również, że codzienne pisanie może przyczynić się do poprawy naszego samopoczucia psychicznego i fizycznego oraz zwiększyć poziom odczuwanego szczęścia (zainteresowanych odsyłam tutaj).

Wymienione przez Velsa nurty czy dziedziny grafologii w większości dalej się rozwija, choć niekoniecznie w ramach psychologicznej analizy pisma. Badania nad pismem są interdyscyplinarne i wymykają się ścisłym klasyfikacjom. Dlatego trudno je ograniczyć do jednej dziedziny nauki.

Dla dociekliwych literatura:

  1. del Grosso Destreri, N., Farina, E., Alberoni, M., Pomati, S., Nichelli, P. i Mariani, C. (2000). Selective Uppercase Dysgraphia with Loss of Visual Imagery of Letter Forms: A Window on the Organization of Graphomotor Patterns. Brain and Language, 71, 353-372.
  2. Koziczak, A. (1997). Metody pomiarowe w badaniach pismoznawczych. Kraków: Wydawnictwo Instytutu Ekspertyz Sądowych.
  3. Sedano, B. (2000). Rehabilitacja pisma (na przykładzie terapii grafologicznej Daniela). W: Z. Kegel (red.) Problematyka dowodu z dokumentów (1130-1133). Wrocław: Uniwersytet Wrocławski.
  4. Vels, A. (1993). Dictionnaire de graphologie et des termes psychologiques correspondants. Paryż: Editions Jacques Grancher

 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.