Skan czy oryginał – oto jest pytanie

Czy skan lub xero próbki pisma odręcznego nadaje się do analizy?

Wątek ten podejmowałam już w poście półtora roku temu, ale ostatnio dużo na ten temat rozmawiałam i pomyślałam, że warto do niego wrócić.

W literaturze pismoznawczej i grafologicznej dominuje pogląd, że analizy pisma należy przeprowadzać na oryginalnych rękopisach, czyli skany i kopie xero nie nadają się jako materiał do pracy. Dlaczego? Najczęściej podawane są 3 główne argumenty:

  1. Kopia może nie oddać cieniowania i ciągłości linii graficznej (np. Jerzewski 2002).
  2. Kopia może deformować linię pisma (np. Feluś 2001).
  3. Kopia może zostać wykonana bez wiedzy autora rękopisu.

W ciągu 10 lat jakość urządzeń skanujących i kopiujących zmieniła się nieporównywalnie. Stąd pierwsze dwa argumenty trochę tracą swoją moc.

Trzeci argument odnosi się do kwestii etycznych. Nie można wykonywać analiz pisma bez zgody osoby, która sporządziła próbkę pisma. To oczywiste. Ale i dla tej sytuacji można znaleźć wyjście. Abym mogła zrobić analizę, osoba badana musi dostarczyć podpisaną zgodę na badanie oraz przepisać fragment przygód Sherlocka Holmesa. Takie wymagania praktycznie wykluczają możliwość zajścia sytuacji opisanej w punkcie 3.

Jaki stąd płynie wniosek? Według mnie, oryginał zawsze jest lepszy, ale dobrej jakości skan może być dobrym materiałem do zrobienia analizy.

PS. Oczywiście wszystkie te wnioski odnoszą się tylko do sporządzania analiz w aspekcie profilowania predyspozycji i kompetencji. Trochę inaczej sprawy się mają z określaniem autentyczności podpisu, ale tu niech wypowiadają się grafolodzy-pismoznawcy.

Dla dociekliwych literatura:

  1. Feluś, A. (2001) O możliwości opiniowania w ekspertyzie pisma ręcznego w oparciu o kopie kserograficzne. W: T. Hanusek, Z. Kegel i K. Sławik (red.) Księga pamiątkowa ku czci Profesora Andrzeja Szwarca (47-54). Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.
  2. Jerzewski, D. (2002) Możliwości badawcze grafizmu przedstawionego do ekspertyzy w postaci reprodukcji (kopii) kserograficznej. W: A. Filewicz (red.) Możliwości badawcze niekórych specyficznych dokumentów. Zeszyty metodyczne nr 14 (29-74). Warszawa: CLK KGP.

 

Leave a Reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.